Terapia psychodynamiczna. Założenia i opis.

terapia-psychodynamiczna

Terapia psychodynamiczna to jedna z form indywidualnej pracy terapeutycznej. Wywodzi się z psychoanalizy Zygmunta Freuda, przez co narosło wokół niej wiele mitów i kontrowersji. Wielu ludziom psychoanaliza jednoznacznie kojarzy się ze stereotypowym obrazem psychoterapeuty – kozetka, poważny psycholog-autorytet, “wygrzebywanie” brudów z dzieciństwa. Warto pamiętać, że od czasów Freuda zmieniła się zarówno teoria, jak i praktyka terapii psychodynamicznej, a jej skuteczność udowodniona jest badaniami. Obecnie podejście psychodynamiczne opiera się na indywidualnym i unikatowym podejściu w stosunku do pacjenta. Jest efektywna w przypadku nerwic, zaburzeń osobowości, zaburzeń lękowych i depresyjnych.
O tym, czy podejście psychodynamiczne jest dla Ciebie, dowiesz się z poniższego artykułu.

Na czym polega terapia psychodynamiczna?

Zazwyczaj sesja terapeutyczna trwa około 50 minut. Zaleca się uczestnictwo w minimum jednym spotkaniu w tygodniu, zazwyczaj są to dwa razy. Czas trwania terapii zależy głównie od pacjenta i jego motywacji – zdarza się, że trwa zaledwie pół roku, ale może rozciągnąć się do okresu kilku lat. Na konsultacjach pacjent i terapeuta ustalają cel i zasady współpracy – mogą one ulegać zmianom w trakcie terapii. Metoda psychodynamiczna kładzie nacisk na relację między psychoterapeutą, a pacjentem – wytworzenie specyficznej więzi, dzięki czemu terapia będzie “szyta na miarę” pacjenta. Rozumienie pacjenta i podążanie za nim jest kluczowe w tym nurcie – stąd jego nazwa – psychoterapia psychodynamiczna. Terapeuta ma za zadanie dostosować się do indywidualnych potrzeb pacjenta i zaakceptować go takim, jakim jest. Zachęca, aby pacjent nie cenzurował swoich myśli, swobodnie opowiadał o aktualnych wydarzeniach, wspomnieniach, zadawał pytania, a nawet nawiązywał do snów. Praca terapeutyczna będzie skupiała się bardziej na myślach i odczuciach pacjenta, niż na przedstawieniu formalnej wersji wydarzeń. Psychoterapeuta może sugerować poruszenie pewnych konkretnych wątków, chociaż nie narzuca tematu. Oprócz komunikatów werbalnych, psychoterapeuta bierze pod uwagę również to, o czym pacjent myśli, co pokazują jego gesty, w jaki sposób opowiada, jak zachowuje się podczas sesji.

Nurt psychodynamiczny zakłada, że na funkcjonowanie człowieka mają wpływ 3 czynniki: nieświadome mechanizmy wewnętrzne, ukryte potrzeby i nierozwiązane konflikty wewnętrzne.

Uświadomić nieświadome

Psychologia psychodynamiczna zakłada, że w dużym stopniu życie psychiczne człowieka jest nieświadome. Koncentruje się głównie na afekcie i wyrażaniu emocji. Czasem z pewnością nie zdajesz sobie sprawy, dlaczego reagujesz tak a nie inaczej, dlaczego wciąż wchodzisz w podobne, toksyczne związki, skąd biorą się u ciebie konkretne myśli, emocje, zachowanie, tendencje. Terapeuta ma za zadanie pomóc pacjentowi odkryć i zrozumieć nieświadome mechanizmy, które nim kierują i wypracować nową definicję siebie. Podczas terapii pacjent dowiaduje się na jakiej podstawie tworzy przekonania i opinie, z czego wynikają przeżywane przez niego emocje, kiedy i dlaczego zachowuje się w konkretny sposób. Zdarza się bowiem, że przykre emocje, których doświadczamy lub nieprzyjemne sytuacje życiowe, w których się znajdujemy mają dużo głębsze podłoże i wynikają z nieświadomych przekonań zakorzenionych w przeszłości. Terapia psychodynamiczna zwraca uwagę na doświadczenia z dzieciństwa oraz czynniki genetyczne, które kształtują osobę dorosłą. Wczesna relacja między dzieckiem a ważną dla niego osobą może znacząco wpływać na późniejsze zachowanie osoby dorosłej.

Głównym celem przedstawionego nurtu jest modyfikacja i dojrzewanie osobowości pacjenta. Terapia przynosi trwałe efekty, chociaż w dużej mierze zależy od motywacji pacjenta do pracy nad sobą.