Kiedy małżeństwo idzie na terapię…Terapia par i małżeństw.

terapia-par

Decyzja o podjęciu terapii dla par bardzo często odwlekana jest do momentu, kiedy para nie jest już w stanie e sobą normalnie funkcjonować. W związku panuje frustracja, a każda rozmowa kończy się awanturą. Terapia związku nie powinna być niczym wstydliwym – ratujemy w końcu związek z najbliższą osobą. Praca z psychoterapeutą jest w stanie uratować niejeden związek lub zmienić jego dotychczasowy sposób działania. Partnerzy uczą się rozmawiać ze sobą, wyrażać i rozumieć swoje potrzeby oraz nabierać dystansu do problemów lub przykrych wydarzeń z przeszłości. Terapia dla par, choć zapewne jest trudnym doświadczeniem i wymaga pracy, może stać się jedyną szansą na uratowanie relacji, która jest dla nas ważna.

Kiedy najlepiej zgłosić się na terapię?

Powodów może być wiele i są one różne w każdym związku. Są to jednak problemy, które pomimo upływu czasu lub prób rozmowy niezmiennie pozostają obecne w związku. Terapia par jest wskazana, gdy, na przykład:

  • partnerzy zaczynają żyć „obok siebie”. Nie dzielą zainteresowań, nie potrafią znaleźć tematów do rozmów i pomysłów na wspólne aktywności. Partner przestaje być kompanem na dobre i na złe – coraz częściej wolimy spędzać czas wśród znajomych. Pojawiają się tzw. „ciche dni”, z obu stron brakuje chęci na rozwiązanie problemu i szczerą rozmowę.
  • w związku brakuje bliskości, ciepła i troskliwości. Partnerzy są w stosunku do siebie chłodni, traktują się z dużym dystansem. Pojawia się uczucie niedocenienia lub odrzucenia.
  • Partnerzy nie są wstanie zrozumieć swoich zachowań i reakcji. Kłótnie wybuchają w sposób nagły i impulsywny, każda ze stron uważa, że ma rację i nie rozumie drugiego punktu widzenia. W związku pojawia się poczucie izolacji i osamotnienia.
  • Jeden z partnerów ma odczucie, że wszystkie obowiązki ciążą na jego głowie.
  • Relacja jest nierówna, jeden z partnerów czuje, że ma więcej ograniczeń, jest wykorzystywany lub poniżany. Jedna ze stron czuje się zmanipulowana i uzależniona od partnera. Ma poczucie, że jest w sytuacji bez wyjścia, gdyż wiele sytuacji nie podoba się partnerowi i wzbudza u niego wybuchy zazdrości, gniewu lub irytacji.
  • Występują kłopoty w sferze seksualnej. Seksu i czułości fizycznej brakuje lub jest jej niewystarczająca ilość. Partner przestaje dbać o wygląd i zdrowie. W obecności drugiej połówki osoba nie czuje się atrakcyjnie i zaczyna szukać uznania wśród innych osób – inne osoby zaczynają ją/go pociągać, pojawiają się myśli o zdradzie.
  • Pojawiają się konflikty dotyczące członków rodziny – na przykład partnerzy nie są zgodni co do sposobu wychowywania dzieci, rodzice lub teściowie zbyt intensywnie angażują się w sprawy związku, nie potrafią uszanować prywatności.
  • podczas trwania związku występują trudne wydarzenia – choroba, śmierć, żałoba, utrata lub zmiana pracy, trudności w zajściu w ciążę, choroby i trudności z dzieckiem, zdrada.
  • otoczenie nie sprzyja rozwojowi związku, co wpływa negatywnie na relację – bliskie osoby (przyjaciele, rodzina) nie akceptują partnera, mogą to być również osoby odmiennej narodowości lub wyznania, pary homoseksualne, partnerzy, których dzieli duża różnica wieku, praca, która wymaga wyjazdów lub nie jest zgodna z przekonaniami partnera.
  • nie wiadomo, co się dzieje, ale relacja partnerów uległa zmianie i partnerzy nie czują się ze sobą swobodnie lub bezpiecznie.
  • kiedy związek wchodzi na nowy etap w życiu: ślub, para czeka na narodziny dziecka, kiedy dorosłe dzieci opuszczają gniazdo rodzinne, przeprowadzka.

Kiedy terapią par jest skuteczna?

Powszechnie uważa się, że terapia par jest skuteczna jedynie wtedy, kiedy obie strony chcą naprawić związek i angażują się w proces terapeutyczny. Często jednak bywa tak, że tylko jedna strona wyraża chęć uczestnictwa w terapii. Niechęć do uczestnictwa w spotkaniach może być przyczyną lęku przed otworzeniem się i rozmową z obcą osobą – psychologiem, konfrontacji z problemem lub po prostu gdy partner nie dostrzega problemu i nie uważa go za odpowiedni na pomoc psychologiczną. Nie jest to sytuacja łatwa, jednak mimo wszystko poleca się terapię indywidualną. Zmiany wprowadzone u jednej osoby zawsze oddziałują na drugą połówkę. Pozytywne zmiany warto również zacząć od siebie – aby przyjrzeć się swoim potrzebom, uczuciom, reakcjom oraz nauczyć się strategii, które poprawią związek.

Psychoterapia par pomaga w lepszym poznaniu siebie, wzajemnym zrozumieniu swoich potrzeb i oczekiwań. Długość jej trwania uzależniona jest od celu i zaangażowania pary. Psycholog nie udziela porad dla par i nie ocenia uczestników terapii. Jego zadaniem jest rozpoznanie właściwej przyczyny kryzysu, poprawie komunikacji wewnątrz związku i odkryciu rozwiązań, które mogą dać szansę na odnowienie relacji. Psychoterapia związkowa to okazja na wyrażenie swoich uczuć i potrzeb w bezpiecznym środowisku pod okiem specjalisty – nie należy więc bać jej się i unikać. Czasem jedynie terapia jest w stanie uratować związek bądź dać cenne doświadczenie partnerom.