Histeria, czy aby na pewno to tylko „huśtawka emocjonalna”?Diagnoza i leczenie.

histeria

Nerwica histeryczna, zwana także histerią, jest zaburzeniem osobowości. Coraz częściej mówi się, że nie jest to zespół chorobowy, chyba że zaostrzona jej postać wymaga interwencji lekarskiej. Nerwica histeryczna może również wystąpić również w wyniku jednorazowej, bardzo silnej reakcji na sytuację, która zagraża własnemu życiu bądź życiu bliskich.
W starożytnych czasach była ona przypisywana tylko kobietom i nazywano ją dusznością maciczną.
Dziś wiadomo, że może ona dotknąć każdego, niezależnie od płci i wieku. Wiele osób z zaburzeniami histerycznymi to osoby bardzo wybuchowe, egocentryczne, narcystyczne, sztuczne, przesadne, ekstrawertyczne, płaczliwe, pragnące być cały czas w centrum uwagi. Większość chorych uważa, że ich problemy tkwią jedynie w naturze fizycznej i stara się za wszelką cenę znaleźć rozwiązanie medyczne.

Histeria


Histeria to najstarsza postać nerwicy, a w medycynie coraz częściej nazywana jest dysocjacją (odszczepieniem) lub konwersją.
W tej pierwszej postaci dochodzi do dezorganizacji świadomości. Poszczególne funkcje ośrodkowego układu nerwowego, osobowości psychiki rozpadają się i funkcjonują oddzielnie. Chory ma poczucie konfliktu, jego świadomość, pamięć i spostrzeganie są zaburzone. W drugiej natomiast formie problemy emocjonalne są zamieniane na objawy somatyczne. Funkcje czuciowe i ruchowe zostają wzmożone bądź też zahamowane. Przykładami tej oto formy nerwicy mogą być np. niedowład kończyn, tiki nerwowe, intensywne bóle brzucha, głowy, brak czucia w różnych częściach ciała.

Jak zdiagnozować histerię?


Charakterystyczną cechą nerwicy histerycznej jest to, że nagle się objawia i nagle kończy. Jej objawy są bardzo różnorodne i nie mają żadnego podłoża fizycznego. Chory często odczuwa nieuzasadnione napięcie, lęk, smutek, przygnębienie, zmienność nastrojów, poczucie bezsensu i bezradności.
Do fizycznych dolegliwości należą poza już wcześniej wymienionymi: drżenie rąk, nadmierna potliwość, szumy w uszach, bezgłos, duszności, bóle w klatce piersiowej, częste oddawanie moczu, uczucie świądu, nieprzyjemnie uczucie w okolicach intymnych, nudności, wzdęcia i inne problemy z trawieniem.
Histerii nie towarzyszą natomiast żadne objawy psychotyczne takie jak urojenia czy halucynacje.

Jakie mogą być przyczyny nerwicy histerycznej?


Może być ich wiele, jednak najczęstszych źródeł należy dopatrywać się we wczesnym dzieciństwie. Brak miłości i ciepła w rodzinie, problemy socjalne, nerwowi rodzice, nierozwiązanie konflikty, są częstymi przyczynami nerwicy.
Prawdopodobieństwo wystąpienia choroby zwiększają konkretne cechy osobowości takie jak chęć ciągłej rywalizacji, wywołującej silne emocje i stres, nadmierna pobudliwość oraz nadwrażliwość. Przyczyną histerii mogą być traumatyczne przeżycia i ciągłe frustracje. Nerwicę histeryczną ciężko zdiagnozować i nawet doświadczeni psychiatrzy mają niekiedy z tym problem.

Istnieje kilka metod leczenia histerii. Najczęstszą jest psychoterapia (psychodynamiczna i behawioralna), w której pacjent uczy się, jak reagować na poszczególne sytuacje, jak rozpoznawać swoje stany emocjonalne, nazywać je i jak kontrolować ataki nerwicy. Czasem stosuje się hipnozę, pod warunkiem, że jest ona przeprowadzana przez specjalistę. W terapię warto włączyć jest także najbliższą rodzinę chorego. Nerwica jest również leczona środkami farmakologicznymi (uspokajającymi).
Pomocne często okazuje się dla ludzi dotkniętych nerwicą robienie coś dla innym.

Nie wolno absolutnie ignorować objawów nerwicy, gdyż nieleczona może doprowadzić do innych, poważnych schorzeń psychicznych, a nawet do samobójstwa.